1. ที่แท้ไอ้เนมเสปซ System.Diagnostics มันก็เขียน Wrapper Class มาหุ้มพวก Win32, COM นั่นเอง เพราะฉะนั้นอะไรที่ทำได้กับ C/C++ ก้อถ่ายมา .NET หมด
2. จากการทดลองเปลี่ยนให้วนลูปถอยหลัง ส่วนมากจะเกิด Exception อย่างที่ผมบอกไว้ข้างบน แปลกดีแฮะ -_-'
3. เข้าไปอ่านในเน็ต เห็นบางคนเค้าบอกว่าเล่นอย่างนี้ทำเอา HD Bad ไปแล้ว ระวังหน่อยนะคับ

บรรยากาศภายในห้องประชุมแห่งนี้กำลังตึงเครียดดั่งเชือกเขม็งเกลียว ขัดกับทัศนียภาพนอกตึกอย่างสิ้นเชิง รอบโต๊ะมะฮอกกานีขัดเงาตัวใหญ่ที่ถูกใช้เป็นโต๊ะประชุมตัวนี้ มีคนหลายเชื้อชาติรายล้อมอยู่ แต่ละคนล้วนเป็นผู้กุมอำนาจระดับสูงของประเทศตนเอาไว้

ชายวัยกลางคน นัยน์ตาสีดำขลับ ตัดผมเกรียน ท่าทางทะมัดทะแมงแบบทหาร เหลือบไปสบตากับหญิงสาวที่กำลังก้าวเข้ามาในห้อง

“ดีใจที่ได้เจอคุณอีก อลิซ” ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้น

“หวังว่าดิฉันคงมาทันการประชุมนะคะ ผู้พันเครเมอร์”

“แน่นอน อันที่จริงการประชุมนี้จะเริ่มขึ้นไม่ได้ถ้าขาดคุณนะ อลิซ”

ชายที่นั่งข้างๆพันเอกเครเมอร์ ทาทะรัส ขยับเก้าอี้ไปด้านหลัง แล้วลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้าและสุขุม น้ำหนักตัวที่เกินมาตรฐานชาวอเมริกันมากไปซักหน่อย ดูจะไม่สามารถบดบังรัศมีอำนาจของเขาไปได้เลย ผู้นี้คือประธานาธิบดีคนปัจจุบันของสหรัฐอเมริกา

ท่านประธานาธิบดีกล่าวด้วยเสียงอันดังโดยไม่ใช้ไมโครโฟนกับที่ประชุม

“เอาล่ะ เก็บบทสนทนาทักทายกับลูกน้องของคุณไว้ก่อนนะ ทาทะรัส... ผมขอประกาศว่าการประชุมโครงการโมบิอุสครั้งที่ห้าได้เริ่มขึ้นแล้ว”

“ดังที่ทุกท่านทราบดีว่าโครงการนี้มีความสำคัญกับพวกเรามากเพียงใด ในนามของสหรัฐอเมริกา ผมขอแสดงความเสียใจที่ต้องยกเลิกการประชุมครั้งที่แล้ว เนื่องจากเหตุขัดข้องทางเทคนิคบางประการ”

อลิซนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆนายกรัฐมนตรีของอังกฤษพลางคิดในใจ

“ที่ภาชนะถูกขโมยไปตั้งสองเดือน ทำให้ฉันต้องไปล่าเหมือนหมาล่าเนื้อตามเอามานั่นไง”

“ในขณะนี้ เราพร้อมแล้วที่จะสาธิตให้ทุกท่านตระหนักถึงความยิ่งใหญ่ของโครงการโมบิอุส” ปธน. โบกมือไปทางซ้าย แสงในห้องค่อยๆถูกแทนที่ด้วยความมืด

สายตาของทุกคนในห้องประชุมถูกดึงดูดไปที่ภาพโฮโลแกรมสามมิติที่ถูกฉายขึ้นมาท่ามกลางความมืด เป็นภาพคนในอียิปต์โบราณกำลังเกี่ยวข้าว ส่งเสียงพูดคุยกันจ้อกแจ้กจอแจ ด้วยเทคโนโลยีโฮโลแกรมชั้นสูง เครื่องฉายภาพสี่ตัวที่ติดไว้รอบห้องและลำโพงแบบเซอร์ราว ทำให้ผู้เข้าประชุมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่กลางนาข้าวในอียิปต์ยังไงยังงั้น

“ขอผมสักเครื่องได้ไหมเนี่ย ว่าจะเอาไปเปิดหนังโป๊ดูที่บ้าน” ชายหนุ่มผิวขาว รุปร่างค่อนข้างผอม หน้าตายียวน พูดติดตลก พันเอกเครเมอร์หันไปมองด้วยหางตาเป็นสัญญาณให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาหุบปาก

“ผมก็ว่ามันตลกดีนะ” ชายคนนั้นยักไหล่ทำท่ายอมแพ้ แล้วเบนความสนใจไปที่ทุ่งนารอบๆตัว

“ในอดีต มนุษย์เราก้าวพ้นยุคอนารยะแห่งการล่าสัตว์ด้วยการเพาะปลูก อาหาร คือปัจจัยสำคัญของอำนาจ ผู้มียศฐาบรรดาศักดิ์จึงได้รับอนุญาติให้มีที่ดินในการเพาะปลูก”

อยู่ๆก็มีผู้ชายควงดาบวิ่งมาจากมุมห้อง ชายคนนั้นวิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตรงบริเวณที่หญิงชาวอียิปต์จับกลุ่มคุยกันระหว่างเกี่ยวข้าว ทั้งกลุ่มแตกฮือทันทีที่เห็นประกายจากดาบสะท้อนแสง ชายคนนั้นฟาดดาบลงมาที่หญิงเคราะห์ร้ายที่หนีไม่ทันอย่างไม่ปราณี เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นรวงข้าวสีเขียวอ่อนภรรยาประธานาธิบดีฮอลแลนด์ตกใจร้องกรี๊ดพร้อมเอามือปิดตา เมื่อสามีของเธอสะกิดพร้อมแกะมือออก เธอจึงเข้าใจว่ามันเป็นแค่เหตุการณ์จำลองจากโฮโลแกรม

บรรยากาศร่องนาที่สงบสุขแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เสียงลูกธนูพุ่งพาดผ่านจากมุมห้องไปสุดอีกมุมห้องนึงหวีดหวิวสมจริงซะจนผู้เข้าร่วมประชุมขวัญอ่อนบางคนพยายามมุดหัวให้ติดโต๊ะ

เสียงร้องโอดโอยระงมไปจากทั่วทุกสารทิศ บ้างก็เป็นเสียงเฮของฝ่ายที่เข้าเข่นฆ่า บ้างก็เป็นเสียงร้องขอชีวิตอย่างน่าเวทนาของฝ่ายที่ถูกฆ่า วนเวียนกันไปอย่างไม่มีที่ท่าว่าจะจบสิ้น

“กาลเวลาเปลี่ยนแปลงเข้าสู่ยุคสงคราม เมื่อมนุษย์ครอบครองอำนาจและปกครองพวกของตนได้ เขาเหล่านั้นก็กระหายที่จะแสวงหาแผ่นดินและผู้คนที่จะครอบงำต่อไป อาวุธและกำลังทหารกลายเป็นปัจจัยหลักของอำนาจ”

“ชั้นว่าหนังเรื่องนี้เป็นตัวเก็งรางวัลออสการ์สาขาสเปเชียลเอฟเฟ็กต์ปีนี้แหงมๆ เธอว่าไหม ไซเรน?” ชายคนเดิมหันไปถามผู้หญิงที่นั่งข้างๆ เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังตั้งใจฟังการบรรยายนี้อย่างเต็มที่ เลยไม่ได้สนใจที่เขาพูดแม้แต่น้อย

อลิซยิ้มที่มุมปาก ถึงเธอจะไม่ได้เจอเขามาเจ็ดปีแล้วก็ตาม แต่ดูเหมือนว่าเวลาจะไม่สามารถเปลี่ยนนิสัยอพอลโลได้เลย จอมตลกฝืด อพอลโลหันมาสบตาอลิซแล้วทำท่ายักไหล่

บรรยากาศรอบๆห้องเริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง ควันไฟและเสียงผู้คนที่บาดเจ็บจากสงครามค่อยๆจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยภาพผู้คนมากมายเดินสวนกันขวักไขว่ ตรงที่เคยเป็นกองศพทหารชาวอียิปต์กลับกลายเป็นร้านค้าที่มีพ่อค้าแม่ค้าประชั้นสินค้าต่างๆเพื่อเรียกเหล่าลุกค้าเข้ามาแวะเวียนที่ร้านของตน

“ผู้คนเริ่มตระหนักถึงอำนาจของการแลกเปลี่ยนและเงินตรา กงล้อแห่งอำนาจได้หมุนไปอีกครั้งตามกาลเวลา ความร่ำรวยกลายเป็นอำนาจที่ผู้คนใฝ่ฝัน”

มีรถคันหนึ่งวิ่งผ่านข้างตลาดไป ทิวทัศน์รอบห้องเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง เสียงคนขายของเซ็งแซ่เริ่มจางลง กลายเป็นเสียงเร่งเครื่องยนต์ของรถคันนั้น ทุกคนรุ้สึกเหมือนตัวเองเป็นหยดน้ำมันที่วิ่งไปตามท่อจ่ายน้ำมันจนกระทั่งถึงหัวสูบ แล้วภาพก็หยุดนิ่ง

“ในปัจจุบันสิ่งที่เป็นกุญแจไขไปสู่อำนาจแห่งยุคสมัยไม่ใช่ความร่ำรวย พลังงานต่างหาก ผู้ที่ควบคุมมันได้คือผู้ชนะอย่างแท้จริง...”

“น่าเสียดาย ทรัพยากรล้ำค่าอย่างน้ำมัน กลับตกอยู่ในมือของกลุ่มประเทศตะวันออกกลาง พวกมันเลยมีอำนาจในการต่อรองกับพวกเรา... แต่นับจากนี้ไป พลังงานจากน้ำมันจะเป็นแค่แสงจากหิ่งห้อย เมื่อเทียบกับโครงการโมบิอุสของเรา”

วัตถุทรงกลมใสขนาดยักษ์ปรากฎขึ้นกลางอากาศ ประกอบการบรรยายของท่านประธานาธิบดี เกือบทุกคนในห้องแทบจะกลั้นหายใจฟังรายละเอียกของโครงการที่พวกเขาสูญเงินไปหลายพันล้านดอลลาร์โดยไม่มีวี่แววว่าจะได้รับผลตอบแทน เพื่อแลกกับการเป็นสปอนเซอร์ จะมีก็แต่อพอลโลที่กำลังนั่งหาว พลางคิดในใจว่าเมื่อไหร่ลุงพุงพลุ้ยคนนี้จะพล่ามจบเสียที

“วัตถุชิ้นนี้คือส่วนประกอบหนึ่งของโมบิอุส มันถูกสร้างโดยพิโคเทคโนโลยี ด้วยการใช้เลเซอร์เจียระไนวัสดุพิเศษที่มีความสามารถสะท้อนและเก็บกักพลังงานบริสุทธิ์ไว้ภายใน โดยจะถูกปลดปล่อยเมื่อพลังงานถึงขีดที่กำหนดไว้ เราเรียกมันว่าภาชนะ”

“เมื่อเราฉีดควากซ์ลงไปในภาชนะ อนุภาคเหล่านั้นจะพยายามดีดตัวออกจากกัน แต่ก็ต้องสะท้อนไปมาอยู่ในนั้น จนกว่ามันจะก่อให้เกิดพลังงานที่มากพอ วัสดุที่ใช้สร้างภาชนะมีคุณสมบัติจดจำรูปร่างเดิมของมันได้ จึงไม่ต้องกังวลว่าควากซ์จะหลุดออกมาเพ่นพ่านนอกภาชนะ... แน่นอน กระบวนการทั้งหมดมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น”

ภายในภาชนะขนาดยักษ์เริ่มมีความมืดเข้ามาครอบคลุมทำให้ขุ่นมัวและมองไม่เห็นอีกฟากหนึ่ง ภาพโฮโลแกรมซูมเข้าไปให้เห็นอนุภาคที่กำลังสะท้อนไปมาในภาชนะ ทันใดนั้นก็เกิดแสงสว่างวาบขึ้นมาทั้งห้อง

“พลังงานที่ได้จากกระบวนการดังกล่าวนี้ มากพอๆกับที่โรงงานไฟฟ้านิวเคลียร์สที่ดีที่สุดของอเมริกาผลิตได้ในวันนึงเลยทีเดียว... ที่สำคัญเราไม่จำเป็นต้องเติมอนุภาคเพื่อกระตุ้นกระบวนการเป็นครั้งที่สอง มันจะดำเนินการไปโดยอัตโนมัติอย่างไม่รู้จบ ดั่งชื่อของมัน โมบิอุส วงกลมที่ไม่มีทั้งหน้าและหลัง”

นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรอังกฤษหันมาถามผู้บรรยาย

“ฟังดูก็น่าสนใจดี แต่ผมไม่เห็นว่ามันจะแตกต่างจากพลังงานนิวเคลียร์สที่เรามีอยู่แล้วตรงไหน” ผู้เข้าร่วมประชุมคนอื่นพึมพำแสดงความเห็นของตนออกมาบ้าง

“ไม่แตกต่างหรอกครับท่านายกรัฐมนตรี ถ้าภาชนะที่ผมว่าไม่ได้มีขนาดเท่านั้น” ปธน. ชี้นิ้วไปที่อลิซ เธอหยิบภาชนะออกมาอย่างรู้งาน

“ขนาดของมันเล็กกว่าแบตตารี่รถยนต์ด้วยซ้ำไป นวัตกรรมชิ้นนี้สามารถประยุกต์เป็นแหล่งพลังงานที่ไม่มีวันหมดในสิ่งประดิษฐ์ทุกชนิดที่เรามี ทุกท่านลองนึกถึงรถยนต์ที่ไม่ต้องเติมน้ำมัน โทรศัพท์มือถือที่ไม่ต้องชาร์จแบตตารี่ หรือแม่กระทั่งยานอวกาศที่จะเดินทางไปในอนันตกาลโดยไม่ต้องห่วงเรื่องเชื้อเพลิ่งที่มีอยู่จำกัด มันเป็นการก้าวกระโดดครั้งยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ เป็นชัยชนะของวิทยาศาสตร์... และของพวกเรา”

“หรือแม้กระทั่งปืนเลเซอร์แบบพกพา” เครเมอร์กล่าวขึ้นมาลอยๆ ผู้เข้าร่วมประชุมบางคนตาลุกวาว

“แน่นอนว่าสิทธิบัตรของนวัตกรรมชิ้นนี้จะเป็นของพวกเราทุกคนในที่นี้เพียงเท่านั้น ลองคิดถึงผลตอบแทนมหาศาลจากการลงทุนอันเล็กน้อยของพวกท่านดูละกัน” ประธานาธิบดีกล่าวเสริม

การประชุมสามครั้งแรกของโครงการโมบิอุสล้วนแต่มีวัตถุประสงค์เพื่อหาสปอนเซอร์จากผู้นำประเทศและผู้มีอำนาจทั่วโลก หากแต่ในวาระนี้จุดประสงค์ของการประชุมมีเพื่อไขความกระจ่างของโครงการ รวมถึงสร้างความมั่นใจให้ผู้ลงทุนทั้งหลาย วันนี้ผ่านพ้นไปได้อย่างสวยงาม สปอนเซอร์ทุกคนยอมลงทุนเพิ่มเพื่อสิ่งล่อใจอันหอมหวาน พลังงานที่ไม่มีวันหมด

ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกายืนส่งแขกคนสุดท้ายด้วยรอยยิ้มน่าประทับใจในแบบของเขา ห้องประชุมที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเหลือเพียง 5 คนที่ยังไม่เสร็จธุระ

“ท่านบรรยายโครงการของเราได้ดีมากครับ เราคงระดมทุนเพิ่มได้นับหมื่นล้านดอลล่าร์เลยทีเดียว” พันเอกเครเมอร์เอ่ยชมท่านประธานาธิบดี แม้เขาจะไม่ค่อยถูกกับชายคนนี้นักแต่ก็รู้ว่าอะไรคือกาละเทศะ

“ผมปิดการขายได้เสมอแหละ ทาทะรัส มันเป็นอาชีพของผมนี่นา”

“ปัญหาของเราเพิ่งแก้ไปได้แค่เปลาะเดียวเท่านั้นเอง ยังมีเรื่องกำแพงภาษีเฮงซวยอะไรนั่น แล้วไหนจะเรื่องวาติกันกระโดดเข้ามาร่วมวงอีก เฮงซวยจริงๆ” ประธานาธิบดีพูดอย่างหัวเสีย

“ผมหวังว่าคุณกับคนของคุณจะจัดการเรื่องเหล่านี้ได้เรียบร้อย ก่อนที่ผมจะกลับมาจากนิวเจอร์ซี่นะ” ประธานาธิบดีกล่าวทิ้งท้ายแล้วเดินออกจากห้องประชุม พุงพลุ้ยๆของเขากระเพื่อมไปมาขณะเดินจนพ้นประตู

เมื่อประธานาธิบดีเดินไปจนลับสายตา เครเมอร์กดรีโมตปิดประตู แล้วกดปุ่ม “ตัดสัญญาณ” เพื่อให้แน่ใจว่าความลับในห้องนี้จะไม่รั่วไหลไปข้างนอก

“ชั้นเพิ่งรู้ว่าเดี๋ยวนี้คนอเมริกันเลือกเซลล์แมนพุงพลุ้ยมาเป็นประธานาธิบดีนะเนี่ย” อพอลโล่พูดขึ้นมาลอยๆ คนที่เหลือต่างคุ้นเคยกับการพูดจาไม่ระวังปากของเขาดีจึงไม่ได้พูดว่าอะไร

“อลิซ ภารกิจที่โยโกฮาม่าลุล่วงไปด้วยดี มีอะไรจะรายงานฉันเพิ่มเติมนอกจากภาชนะที่เธอเอากลับมาไหม?”

อลิซส่ายหน้าแทนคำตอบ – เธอโกหก

“นี่เป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดปี ที่ฉันเรียกลอสแองเจิลมาถึงสามคนพร้อมๆกัน พวกเธอคงเข้าใจดีว่าภารกิจต่อไปมันสาหัสแค่ไหน”

อลิซ – ไซเรน – อพอลโล รู้คำตอบเป็นอย่างดี ตั้งแต่พวกเขาได้เป็นสมาชิกของลอสแองเจิล หน่วยจารกรรมลับที่ขึ้นตรงกับประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ทีมที่ทำให้เดลต้าฟอร์ซเหมือนเด็กอมมือเมื่อเทียบในเทคโนโลยีที่ใช้ก็ดี หรือแม้แต่ความสามารถเฉพาะตัวของสมาชิกในทีม ลอสแองเจิลคนเดียวก็สามารถปฏิบัติภารกิจลุล่วงเสมอมา

ครั้งล่าสุดที่เครเมอร์เรียกใช้มากกว่าหนึ่งคน คือตอนที่เค้าสั่งให้มาร์สกับฮาเดสบุกไปถล่มรังผู้ก่อการร้ายเลือดใหม่ที่กำลังสร้างอำนาจอยู่แถบเปรูแบบ “เอิกเกริก” มาร์สดีใจจนออกนอกหน้าที่ได้ยืดเส้นยืดสายฆ่าทีละหลายๆคนพร้อมๆกัน ข่าวจากรัฐบาลเปรูออกมาว่ากลุ่มผู้ก่อการร้ายโดนกวาดล้างโดยความช่วยเหลือของกองทัพสหรัฐ – กองทัพที่มีแค่สองคนก็เกินพอ

“เป้าหมายของเราคือวาติกัน” เครเมอร์สั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“จะให้ลอบสังหารสันตปาปา หรือจัดการให้เรียบเป็นหน้ากลองทั้งเมืองดีคะ” ไซเรน – หญิงสาวอายุไล่เลี่ยกับอลิซ ผมสีบลอนด์หยิกเล็กน้อยยาวประบ่า นัยน์ตาสีฟ้า ท่าทางไม่ต่างไปจากไอด้อลที่ได้รับความนิยมในอเมริกาเอ่ยถามผู้บังคับบัญชา

“ยังโรคจิตไม่มีเปลี่ยนเลยนะ ยัยเสียงแปดหลอด” อลิซเหน็บ

“หุบปากเน่าๆของหล่อนไว้กินข้าวเถอะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” ไซเรนกำหมัดท่าทางเอาเรื่อง เธอไม่พอใจที่สุดเวลามีคนมาเหน็บแนมเรื่องเสียงของเธอ

“พอที – ทั้งสองคนนั่นแหละ ลินซี่ อลิซ” เครเมอร์ตวาดเสียงดังด้วยความรำคาญ สองคนนี้เจอกันทีไรเป็นกัดกันเหมือนหมาแมวทุกทีสิน่า

“ไม่ใช่ทั้งสองอย่างที่เธอพูดมา ลินซี่ – ฉันอยากให้เธอเข้าไปในวาติกันเงียบๆ แล้วเอาจดหมายฉบับนี้ยื่นให้กับท่านสันตปาปา ต้องไม่มีใครในวาติกันระแคะระคายการมาเยือนของพวกเธอ” เครเมอร์ยื่นซองจดหมายสีขาวให้กับพวกหล่อน อพอลโลจำใจต้องหยิบขึ้นมาเนื่องจากอลิซกับไซเรนกำลังเขม่นกันอย่างกินเลือดกินเนื้อ

“เรื่องแค่นั้นทำไมต้องเรียกพวกเรามาพร้อมๆกันด้วยล่ะครับ” อพอลโล่ทำสีหน้าเบื่อหน่าย

“ภารกิจครั้งนี้อันตรายมากเพราะมี ไมทัวแรนต์อยู่คนหนึ่งในวาติกัน ที่สำคัญไอ้หมอนั่นเป็นมือขวาของโป๊ป”

อพอลโล่ทำหน้างง ไมทัวแรนต์? ชื่อบอยด์แบนวงใหม่หรือเปล่าหว่า?

อลิซและไซเรนเข้าใจเรื่องทั้งหมดในทันที ไมทัวแรนต์คือคำที่ใช้เรียกผู้ศึกษาในศาสตร์แห่งไมทัวร์ หรือที่เรียกง่ายๆก็คือนักสะกดจิต มันไม่ใช่ปาหี่อย่างที่พบเห็นได้ทั่วไปตามช่องทีวีหรืองานวัดสมัยก่อน หากแต่มันเป็นศาสตร์ที่ลึกล้ำ ซึ่งจะหาคนที่เป็นไมทัวแรนต์ได้น้อยมาก เนื่องจากพวกเขาอันตรายจนเกินไป

จะสะกดไมทัวแรนต์ต้องใช้พวกเดียวกันเท่านั้น นี่คือเหตุผลที่พวกเธอทั้งสองคนถูกเรียกมารับภารกิจนี้นั่นเอง

“ดิฉันขอบายค่ะ ภารกิจนี้ลำพังแม่ตาผีคนเก่งกับอพอลโลก็คงจะเกินพอแล้วล่ะ” ยังไม่ทันที่เครเมอร์จะพูดอะไร ไซเรนก็หันหลังแล้วหยิบรีโมตที่เครเมอร์วางไว้ปลดล็อกประตู เดินออกไปนอกห้องอย่างกระฟัดกระเฟียด แค่คิดว่าต้องอยู่ใกล้ยัยอลิซเกิน 5 นาที เธอก็ขยะแขยงจนแทบจะทนไม่ได้แล้ว

“เฮ้คนสวย ใจคอเธอจะไม่อยุ่คุยกันฉันเพื่อนก่อนเหรอ ไม่ได้เจอกันตั้งเจ็ดปีเชียวนะ ยู้ฮู” อพอลโล่ตะโกนไล่หลัง แต่ไซเรนเดินลับสายตาไปแล้ว

“ปล่อยเธอไป เธอต้องรับผิดชอบแน่ ฐานที่ขัดขืนคำสั่งผู้บังคับบัญชา” เครเมอร์อดกลั้นโทสะ หากคนพวกนี้ไม่ใช่มือหนึ่งของเขา ไม่มีวันที่เขาจะทนการกระทำไร้มารยาทอย่างเมื่อครู่ได้แน่

“เอาล่ะ พวกเธอทั้งสองคนมีเวลาสามวันในการเตรียมตัวรับภารกิจนี้ รายละเอียดจะถูกส่งไปยังที่พักของพวกเธอด้วยวิธีการเดิม ขอให้สนุกกับการพักผ่อน” เครเมอร์เดินออกไปจากห้องอีกคน

อพอลโล่ทำท่าทางครุ่นคิด อลิซหันหน้าไปคุยกับเขาเพราะคิดว่าเธอติดอธิบายคำว่าไมทัวแรนต์กับเพื่อนร่วมทีมอยู่

“อืม... ฉันคิดมาตลอดเลยนะ ตั้งแต่จบการประชุม”

“มันจะดีตรงไหนถ้าแบตตารีมือถือไม่มีวันหมด แล้วจะเอาข้ออ้างที่ไหนเวลาสาวๆโทรมาล่ะ”

อลิซยิ้ม ดูเหมือนว่านี่จะเป็นมุขตลกของอพอลโล่ที่เข้าท่าที่สุดในรอบเจ็ดปี.

พวกพี่ที่ทำงานคนอื่นๆ ที่มากะรถคันอื่นก็มาถึงกันหมดละ เลยเปลี่ยนกำหนดการตรงดิ่งลงมาลานเบียร์เลย (สมใจเรา อิอิ )

ตรงดิ่ง (จริงๆแล้วโซเซ) ไปที่บู๊ตสิงห์ เอามาอีกทาวเวอร์ มากะมานิต แล้วก็เริ่มคุยกะเค้า ไม่รู้เป็นอะไรเวลามึนๆแล้วเริ่มพูดภาษาไทยไม่แข็งแรง เลยต้องสนทนากะชาวต่างชาติ   มานิตน่ารักมาก บอกว่าถึงจะออกไปเลี้ยงลูกที่อินเดียก็ยังจะ keep in touch กะพวกเรา เผื่อไปเยี่ยมบ้านเมืองเค้า

1. คนที่ไม่ได้แตะเบียร์เลย (ดัท, ฟลุ๊ก, พี่นา)
2. คนที่เมาแล้ว (เรา, โจ)
3. คนที่เมามาก (พี่ P)
4. พวกที่กินแล้วไม่แสดงอาการ (ยศ, พี่แอน)

มีวงใหม่มาร้องบนเวที ม่างร้องแต่เพลงเก่าๆ ทำเอาพี่ P โยกหัวไม่หยุด ชูมือขวาเฮ้วๆ ไอ้เราก็ผ่านไป 10 แก้วจากการโดนบังคับชนแก้ว เริ่มเมาละ เลยชูมือขวาโยกหัวเป็นเพื่อนพี่เค้า ตอนนี้โต๊ะอื่นคงคิดอ่ะว่าไอ้สองตัวนี้มันเปงอะไรของมัน อิอิ

ช่วงนี้เองที่ได้เดินไปทัวร์ลานเบียร์ข้างๆและได้พบประสบการณ์ดีๆ ขอบคุณผู้มีส่วนร่วมมากคับ ผมจะไม่ลืมความรู้สึกดีๆวันนี้เลย

ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่เลิกรา... หลังจากหมดทาวเวอร์ที่สี่เรียบร้อย ก็แยกย้ายกันกลับ สหายโจหายหัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ได้ยินมาจากพี่นา ว่าหนีกลับไปแล้ว 555 ไอ้อ่อนแค่นี้ก็มาวละ ส่วนพี่ P องค์เริ่มออกละ เกิดอาการ after shock แทน พี่แกเริ่มซึม พวกเราเลยต้องกำชับฟลุ๊กกะยศให้พาพี่เค้าไปส่งให้ถึงเมืองทองด้วย มานิตก็นั่งแท็กซี่กลับ

พูดถึงมานิต สังเกตว่าพี่แกพยายามมีอารมณ์ร่วมมั่กๆ ขนาดฟังภาษาไทยไม่ออกยังโยกหัวไปกะเรากะพี่ P ได้ อิอิ

เรา, พี่นา, พี่แอน กลับด้วยกัน พี่นาขับรถไปส่งพี่แอนแถวถนนเพชรบุรีก่อน เอาเจ๊ไปส่งแฟนเรียบร้อยก็มาปล่อยเราไว้หน้าพันทิพย์ ลงมาปุ๊บก็จับแท๊กซี่กลับบ้านปั๊บเลย

ถึงบ้านซะที ทั้งๆที่พยายามเดินตรงๆ แต่ไหงมันเอียงซ้านเอียงขวาก็ไม่รุ ตบหน้าตัวเองให้หายเมาก็แล้ว แต่มันชาไม่มีความรู้สึกเลย เคยเมาอย่างนี้ไม่กี่ทีเองอ่ะ ถ้ามากกว่านี้ก็คงเป็นตอนที่รับน้องปีสอง คนอาไร้ เมาแล้วแปลงร่าง เฮ้อ...

พ่อกะแม่หลับละ ลองโทรเข้ามือถือพ่อก็ไม่ได้ผล เลยโทรเข้าบ้าน นั่งอยู่ตรงม้านั่งหน้าบ้านรอแม่มาเปิดประตูให้ ตาก็เริ่มจะปิด ในใจคิดร่ำๆว่า ถ้าแม่ไม่มาเปิดประตูให้ก็จะนอนม่างตรงเนี้ย ดีนะที่แม่มาเปิดประตูให้ทัน หวัดดีแม่เสร็จก็ขึ้นไปนอนเลย จำอะไรไม่ได้ละ ทั้งๆที่อยากโทรศัพท์ไปเช็คว่าถึงที่หมายกันดีหรือเปล่า แต่ไม่ไหวละ นอนดีก่า

คืนนั้นไม่ยอมล้างมือ หลับฝันดี

วันนี้ตื่นมาแฮ้งเรย ซัดข้าวต้มไปหนึ่งดอกเริ่มจะโอเค เลยมาบันทึกเหตุการณ์เตือนความทรงจำ...

ขอบคุณเพื่อนๆพี่ๆทุกท่านมากๆ ที่ทำให้เรามีส่วนร่วมในงานเลี้ยงสนุกๆครั้งนี้... ขอบคุณไอ้โจ ที่หนีกลับไปก่อน (ไอ้อ่อน 555)... ขอบคุณ พี่นาที่ขับรถมาส่ง... ขอบคุณพี่แอนที่มาด้วยกัน... ขอบคุณพี่ P ที่โยกหัวเป็นเพื่อน... และที่ขาดไม่ได้ ขอบคุณเบียร์ทุกหยดที่ให้เราดื่ม อิอิ

ป.ล. 2  รักนะ เด็กโง่...

            โยโกฮาม่า – ประเทศญี่ปุ่น

            การจราจรในเมืองใหญ่เย็นวันศุกร์ไม่ต่างไปจากทุกๆวัน บนถนนยังคงคลาคล่ำไปด้วยรถ สองข้างทางเริ่มมืดลงเรื่อยๆแต่ยังไม่มีวี่แววว่ารถข้างหน้าจะขยับสักนิด

            “วันนี้ผมคงกลับช้าหน่อยนะที่รัก พอดีลืมของไว้ที่ทำงานน่ะเลยต้องกลับไปเอา” เสียงชายคนหนึ่งบนรถเก๋งสีดำพูดใส่โทรศัพท์

            “ชั้นก็ยังเตรียมของไม่เสร็จเลยคุณ กว่าจะพาตาหนูกลับถึงบ้านได้แทบตายแน่ะ ไม่รู้รถมันจะติดอะไรหนักหนา”

            “พอผมเสร็จธุระแล้วจะรีบกลับด่วนที่สุดเลยจ๊ะ” ชายหนุ่มครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะถามต่อไปว่า “คุณซื้อเบียร์มาให้ผมแล้วใช่ไหม”

            “ซื้อให้แล้วค่ะที่รัก ... มาซารุ อย่าเอาเบียร์คุณพ่อไปเล่นสิจ๊ะ” เสียงผู้หญิงอีกฟากของโทรศัพท์พูดกับเด็กชาย

            “มานี่มา อย่าซนเวลาแม่ทำกับข้าวสิ … คุณคะ คุยกับมาซารุหน่อยสิ” เธอยื่นโทรศัพท์ให้ลูกชาย

            “ว่ายังไงเด็กดี ... เดี๋ยวนี้ริกินเบียร์แล้วหรือเรา”

            “พ่อจะกลับช้าหรือฮะวันนี้ ...”

            “ยังไงก็ทันเป่าเค้กลูกแน่นอน ไม่ต้องห่วงนะมาซารุ ... พ่อมีอะไรให้ลุกประหลาดใจด้วยนะ ลุกต้องชอบมันแน่ๆ”

            “มาริโอ 8 เหรอครับพ่อ หรือว่าเกมบอยรุ่นใหม่” น้ำเสียงของเด็กชายเต็มไปด้วยความตื่นเต้น พ่อของเขามักจะซื้อซอฟท์เกมที่เพิ่งวางตลาดเป็นของขวัญวันเกิดให้เขาเสมอ

            “เอาไว้ตอนพ่อกลับไปลุกจะได้เห็นมันเองแหละ” ชายหนุ่มยิ้ม ลูกชายเขาเป็นอย่างนี้เสมอ ตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าจะได้เล่นเกมส์ใหม่ๆ พอเขาเอาของขวัญไปให้ มาซารุจะต้องประหลาดใจแน่ๆ

            “เรียกแม่มาคุยหน่อยสิลูก” รถคันหน้าเริ่มขยับแล้ว หลังจากที่จอดนิ่งมานานกว่า 10 นาที

            “แล้วเจอกันที่บ้านนะที่รัก” ชายหนุมขยับนิ้วโป้งจะกดปุ่มวางโทรศัพท์

            “คุณคะ ... ” ภรรยาของเขาเงียบไปสักพักหนึ่ง แล้วจึงเอ่ยออกมาว่า “ฉันรักคุณนะ” เธอไม่ได้พูดคำนี้กับเขามานานเท่าไหร่แล้วนะ สองสัปดาห์หรือว่าสองปี เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอยุ่ๆถึงบอกรักกับสามีขณะที่เขาขับรถ และเธอก็ทำอาหารเลี้ยงปาร์ตี้ให้เจ้าลูกลิง บางทีต่อมโรแมนติกในตัวเธออาจจะกำลังทำงานอยู่ก็ได้ เธอไม่รู้

            ชายหนุ่มยิ้ม “เอ่อ แหม อยู่ๆก็มาบอกรักกลางถนนแบบนี้ผมก็เขินแย่น่ะสิ ... ผมก็เหมือนกันนะ ยูโกะ แน่นอน เจ้าลุกลิงของเราด้วย” เขากดวางโทรศัพท์และขับรถตรงไปยังที่ทำงาน 

            “สวัสดีครับคุณยามาดะ ผมนึกว่าวันนี้คุณจะไม่มาซะอีก” ยามหน้าประตูวัย 50 แต่ดูกระฉับกระเฉงเหมือนอายุเพียง 40 เศษๆเท่านั้นกล่าวทักทายชายหนุ่ม ขณะที่เขากำลังลงจากรถ

            “สวัสดีครับ จริงๆผมก็ไม่คิดจะเข้ามาหรอกวันนี้ ติดแต่ว่าผมลืมของสำคัญเอาไว้น่ะ อีกไม่นานคงกลับ”

            “คนอื่นๆกลับบ้านกันไปหมดแล้วล่ะครับ เย็นวันศุกร์ทีไรเงียบเหงาทุกที” ยามวัยกลางคนบ่นออดๆแอดๆ เขายิ้มให้แทนการตอบรับพร้อมทั้งรีบเดินเข้าไปในตึก

            ที่นี่คือศูนย์วิจัยทางเคมีที่ใหญ่ที่สุดในโยโกฮาม่า มันเป็นที่ทำงานในฝันของนักวิจัยหลายคน เครื่องมือที่ครบครัน และผลตอบแทนที่คุ้มค่า

            นอกจากที่นี่จะทำการทดลองให้หน่วยงานของรัฐแล้ว ยังรับงานจิปาถะจากเอกชนด้วย มักจะมีผู้ว่าจ้างให้ตรวจสอบสิ่งของต่างๆมากมาย บางทีก็เป็นการตรวจสอบอายุของสีที่ใช้บนภาพวาดของศิลปินผู้มีชื่อเสียงในยุคกลาง รวมไปถึงการตรวจสอบองค์ประกอบทางเคมีของวัตถุโบราณที่ขุดพบตามโบราณสถานต่างๆทั่วโลก

            ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ป่านนี้ยูโกะคงกำลังง่วนอยู่กับเด็กๆที่มางานวันเกิดมาซารุ

            สิ่งที่ทำให้เขาย้อนกลับมาเอา ถึงแม้มันจะทำให้ไปงานวันเกิดของลูกชายเพียงคนเดียวช้าก็ตาม คือผลวิจัยของงานชิ้นล่าสุดที่เขาดูแลอยุ่ มันเป็นงานที่ต้องวิเคราะห์องค์ประกอบทางเคมีของวัตถุชิ้นหนึ่ง ซึ่งคงไม่ต่างจากงานธรรมดาที่เขาหลับตาทำก็ยังได้ หากแต่ว่าผู้อำนวยการไม่ปฏิเสธที่จะบอกว่าใคร หรือหน่วยงานไหน เป็นคนจ้าง รวมถึงผลการทดสอบที่แปลกประหลาดนั่น

            ของสิ่งนั้นมีลักษณะคล้ายลูกแก้วซึ่งมีเส้นผ่าศูนย์กลางราวสองนิ้วครึ่ง พื้นผิวโปร่งแสง ภายในวัตถุนั้นกลงว ดูเหมือนเป็นงานศิลปะที่ปราณีต จากการทดสอบด้วยปฏิกริยาเคมีหลายสิบครั้งทำให้ยามาดะพบว่า พื้นผิวของสิ่งนั้นไม่ใช่แก้วหรือพลาสติกอย่างที่เขาเข้าใจ แต่มันมีค่าความหนาแน่นเฉลี่ยสุงมากพอๆกับเพชร ความโค้งของพื้นผิวก็เท่ากันทุกจุดวัดจากแกนสมมาตร จากการวิเคราะห์อย่างละเอียดด้วยคอมพิวเตอร์ที่ทันสมัยที่สุดของที่นี่แล้วพบว่า ความโค้งของพื้นผิวด้านซ้ายและด้านขวาของจุดศูนย์กลางเท่ากันในระดับนาโนเลยทีเดียว มันเป็นทรงกลมที่กลมที่สุดที่เขาเคยเห็นมา

ถ้ามันไม่ใช่วัสดุชนิดใหม่ที่เกิดจากห้องแลบที่ทันสมัยที่สุดล่ะก็ มันต้องไม่ใช่ของที่มีอยู่บนโลกนี้แน่นอน ประสบการณ์การเป็นหัวหน้าของทดลองที่นี่มากว่า 12 ปีบอกเขาอย่างนั้น

ผลการทดลองเหล่านี้คาในใจของยามาดะ หน้าที่ของเขาแค่เพียงตรวจสอบว่าวัตถุชิ้นนี้ทำมาจากอะไร และมันมีอายุเท่าไหร่ แต่จากเวลาที่ผ่านมาสองสัปดาห์เขาก็ได้คำตอบว่า เขาไม่รู้อะไรเลยสักอย่างเกี่ยวกับมัน และยังเกิดคำถามใหม่สำหรับเขาขึ้นมาว่า มันมีไว้เพื่ออะไร?

ความจริงเขาน่าจะกลับมาสนใจมันต่อในวันจันทร์ และเผาผลาญเวลาวันหยุดสุดสัปดาห์กับครอบครัว พามาซารุและยุโกะไปเที่ยวสวนสัตว์อย่างที่เจ้าลุกลิงรบเร้าอยากจะไป (น่าแปลกที่มาซารุรู้จักนกเพนกวินที่เป็นบอสในเกมร๊อกแมนเอีกซ์ ก่อนเพนกวินจริงๆเสียอีก) และแน่นอน ใช้เวลายามบ่ายวันอาทิตย์เล่นเทนนิสกับมาซารุด้วยแร็กเก็ตที่เขาเพิ่งซื้อเป็นของขวัญวันเกิด

“มาซารุต้องหัดออกนอกบ้านเสียบ้าง ถ้าวันๆยังนั่งเล่นเกมหน้าคอมพิวเตอร์โดยไม่ขยับไปไหนแบบนี้ คงไม่พ้นเป็นเหมือนเราแน่ๆ” เขาคิด

“12 Floor, please mind your gap between the platform” เสียงลิฟต์ดังขึ้นมาบ่งบอกว่าถึงชั้นที่เขาทำงานอยู่แล้ว

เขาเดินผ่านยามประจำชั้นและตรงไปยังห้องทางซ้ายที่เป็นห้องทำงานของเขา ยามยิ้มให้เขาเป็นการทักทาย เขายิ้มทักทายกลับอย่างสุภาพ สีหน้าของยามดุง่วงเหงา ท่าทางคงรับจ๊อบตอนกลางวันล่ะมัง

เขาสาวเท้าตรงไปอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงหน้าห้องทำงาน ยามาดะหยิบกุญแจขึ้นมาไข แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าประตุห้องนั้นไม่ได้ล๊อก

“วันจันทร์นี้คงต้องมีเรื่องคุยกับคาซึกิยาวแล้วล่ะ” เขานึกโกรธในใจ กี่ครั้งแล้วนะที่เขาย้ำนักย้ำหนาถึงความสำคัญของเครื่องมือที่อยุ่ในห้องนี้ ราคามันแพงกว่าเงินเดือนทั้งชีวิตของพนักงานบางคนเสียอีก ใครๆที่นี่ต่างก็รู้ว่ายามาดะซังเป็นคนเข้มงวดในการทำงานและกฎระเบียบอย่างมาก อะไรที่เขาสั่ง คนใต้บังคับบัญชาเขาต้องทำตาม มีเพียงเขาและผู้ช่วยของเขา – คาซึกิ เท่านั้นที่มีกุญแจของห้องนี้อยู่ อุปกรณ์ที่อยุ่ในห้องนี้ล้วนมีราคาแพง หากเกิดอะไรขึ้นกับของเหล่านี้คงไม่พ้นเป็นหน้าที่ของเขาต้องรับผิดชอบ

ภายในห้องนั้นปิดไฟ แต่แสงจากทางเดินภายนอกทำให้เขาตัดสินใจไม่เปิดไฟและเดินตรงไปที่โต๊ะเพื่อหยิบแฟ้มที่วางอยุ่บนนั้น

ขณะที่เขาหยิบผลการทดลองและกำลังจะเอี้ยวตัวเดินออกจากห้อง สายตาของเขาพลันเหลือบไปเห็นแสง LED จากฮาร์ดดิสก์ของเครื่องคอมพิวเตอร์ คาซึกิ – จอมอนิเตอร์นั้นปิดอยู่ แสดงว่าเจ้าของคงลืมปิดเครื่อง เขาเอื้มมือไปขยับเม้าส์เพื่อดูให้แน่ใจว่าเครื่องปิดหรือยัง

ทันใดนั้น เร็วเกินกว่าที่แสงจากจอมอนิเตอร์จะสว่างวาบออกมาเพื่อแสดงว่าเครื่องนั้นกำลังทำงานอยู่ มีมือข้างหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากอากาศข้างๆที่เขายืนอยู่คว้าคอและยื่นมืออีกข้างเข้ามาล็อกคอเขาอย่างคล่องแคล่ว เขาแน่ใจว่าที่ตรงนั้นไม่มีอะไรอยู่แน่ๆก่อนที่จะเดินมาที่โต๊ะคาซึกิ แต่ดูเหมือนมือทั้งสองข้างโผล่ขึ้นมาจากอากาศธาตุและกำลังจะฆ่าเขา

ก่อนที่เขาจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น กล้ามเนื้อแขนของผู้บุกรุกเริ่มเกร็ง เขารู้สึกขาดอากาศหายใจ แค่เพียงผู้บุกรุกคนนี้บิดแขนไปทางซ้ายหรือขวาเกิน 90 องศาล่ะก็ คอของเขาจะหมุนได้รอบๆราวกับตุ๊กตาพังๆเลยทีเดียว

แต่แล้วกล้ามเนื้อของผู้บุกรุกก็เริ่มคลายและผลักเขาลงไปบนพื้น

“คุณมีเด็กหรือเปล่า...” เป็นคำพูดแรกที่เปล่งออกมาจากลำคอของผุ้บุกรุก

สติของยามาดะเริ่มกลับคืนมาเมื่อเขาได้อากาศหายใจอีกครั้ง แต่สมองของเขายังไม่สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้น

 “ฉันถามว่าคุณมีลูกหรือเปล่า” เสียงของผู้บุกรุกย้ำเป็นครั้งที่สอง เป็นคำถามเชิงตะคอก

สายตาของยามาดะเริ่มชินกับความมืด ประกอบกับแสงจากจอมอนิเตอร์ซึ่งบัดนี้เปิดอยู่ ทำให้เขาเห็นผู้บุกรุกที่เกือบจะฆ่าเขาเมื่อครู่ยืนอยู่ตรงหน้า สวมชุดรัดรูปสีดำแนบสนิทไปกับลำตัว แทบไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าเจ้าของร่างนั้นเป็นผู้หญิงที่หุ่นสมส่วนทีเดียว ที่ใบหน้าของเธอมีสิ่งที่คล้ายๆหน้ากากปิดอยู่ เผยให้เห็นเพียงแววตาดำขลับที่สงบนิ่ง มันเป็นแววตาที่เชิญชวนให้เขาจับจ้องอย่างอัศจรรย์ แต่ปืนที่เธอถืออยุ่ในมือขวากระตุ้นให้เขาตอบคำถาม

            “ผ... ผมมีลูกชาย และภรรยา” เขาละล่ำละลั่กตอบคำถาม เหงือเม็ดโป้งผุดขึ้นที่ใบหน้าเมื่อได้ตระหนักว่าชีวิตของเขาอาจจะขึ้นอยู่กับคำตอบนั้น

            ปืนที่อยู่ในมือขวาของผู้บุกรุกยังคงชี้มาที่กลางหน้าอกของเขา เมื่อยามาดะเห็นผู้บุกรุกนิ่งไป ทำท่าคล้ายจะครุ่นคิด จากตำแหน่งที่เขานั่งอยู่ถ้าเพียงเขาอาศัยจังหวะนี้ เตะกวาดขาให้เธอล้มแล้วชิงปืนมาล่ะก็ เขาอาจจะกลายเป็นฝ่ายได้เปรียบก็ได้ เขายิ่งรู้สึกฮึกเหิมเมื่อแน่ใจว่าคู้ต่อสู้เป็นเพียงผู้หญิง

            “ยามาดะ แกเป็นผู้ชายนะโว้ย แข็งแรงกว่ายายนั่นไม่รู้เท่าไหร่ เตะมันเลยสิ ตรงข้อขาเรียวๆนั่นแหละ เอามันเลย” เสียงตัวเองกระซิบในความคิด

            ในขณะที่เขากำลังสองจิตสองใจอยู่นั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากทางประตูห้อง

            “คุณยามาดะเกิดอะไรขึ้นครับ ผมได้ยินเหมือนเสียงอะไรตก ...” เป็นเสียงของยามประจำชั้นที่ยิ้มทักทายเขาเมื่อครู่นั่นเอง

            ไม่ทันที่ยามจะได้พูดจบประโยค ก่อนที่เขาจะสังเกตว่าไม่ได้มีเพียงยามาดะอยู่ในห้อง ลูกกระสุนจากปลายกระบอกปืนเก็บเสียงในมือของผู้บุกรุกก็แล่นผ่านสมองของยามผู้โชคร้ายไปกระทบกำแพงที่อยุ่ด้านหลัง เป็นเสียง “ฟุบ” เบาๆ

            ยามาดะมองภาพยามล้มลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานและไขสมองค่อยๆไหลออกมาจากปากแผลของร่างไร้วิญญาณ ยามที่ง่วงเหงาคนนั้นได้นอนสมใจแล้ว... ตลอดกาล

            เขาเพิ่งรุ้ว่าตัวเองโชคดีที่สลัดความคิดโง่ๆที่จะจู่โจมผู้บุกรุกคนนี้เมื่อครู่ เธอเป็นนักฆ่าของจริง! ฆ่าคนได้โดยไม่กระพริบตาด้วยซ้ำ

            บรรยากาศภายในห้องช่างแตกต่างจากเมื่อ 5 นาทีที่แล้วอย่างสิ้นเชิง ทั่วทั้งห้องตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นของความตาย ยามาดะทำท่าจะขยับตัวถอยเมื่อผู้บุกรุกก้าวเท้าเข้ามา แต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนใจเมื่อมือของเขาไปสัมผัสสิ่งหนึ่งเข้า

            รองเท้า... เท้าของเขาก็ยังสวมมันอยู่ทั้งสองข้างนี่หน่า ถ้าอย่างนั้นนี่มันรองเท้าใคร?

            เร็วเท่ากับความคิด สายตาของเขาเหลือบไปเห็นร่างของชายผู้หนึ่งนอนอยุ่ไม่ห่างจากโต๊ะของคาซึกิเท่าไหร่

            “นั่นมัน คาซึกินี่ ...”

            ผู้ช่วยหนุ่มของเขานอนสงบนิ่งไม่ไหวติง ตาที่เหลือกขึ้นด้านบนและรอยช้ำเลือดที่คอแสดงให้เห็นว่าเขาขาดอากาศหายใจตายมาได้สักพักหนึ่งแล้ว

            “ฉันต้องการของสิ่งหนึ่ง หวังว่าคุณจะร่วมมือ” เสียงเย็นยะเยียบราวมัจจุราชจากผู้บุกรุกเอื้อนเอ่ย

            “หวังว่าคุณจะมีสิ่งที่ฉันต้องการ ไม่อย่างนั้นฉันก็คงปล่อยคุณไปไม่ได้” เสียงนั้นหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “...ถึงแม้คุณจะมีครอบครัวก็ตาม”

            “คุณต้องการอะไร” ยามาดะพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่สำเร็จ

            “ส่วนหนึ่งของโครงการโมบิอุส”

            “ผมไม่รู้ว่าคุณพูดอะไร ไม่เคยได้ยินชื่อโครงการที่คุณบอกมาก่อนด้วยซ้ำ”

            “มันจะต้องถูกส่งมาที่นี่ สายของเรารายงานมาอย่างนั้น” ผู้บุกรุกมองเข้าไปในดวงตาของเขา “คนนี้ไม่เป็นไร เราเอาอยู่” เธอคิด พร้อมอธิบายสิ่งที่เธอต้องการคร่าวๆ

            “โครงการโมบิอุส เป็นโครงการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ มันเกี่ยวข้องกับอะไรคุณไม่จำเป็นต้องรู้ มีสปอนเซอร์หลายประเทศผลักดันโครงการนี้อยู่ แต่มีหนอนบ่อนใส้จากศัตรูของเราโขมยส่วนหนึ่งของมันมา และส่งมาที่นี่”

            “สิ่งที่ฉันพูดถึงเป็นวัตถุโปร่งใส เป็นทรงกลม ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางราวสองนิ้วครึ่ง”

            เจ้าวัตถุประหลาดนั่นเอง... เขาพอจะเข้าใจผลของการทดลองแล้ว มันไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยพบเห็นบนโลกมาก่อนจริงๆ

            “ผมรู้แล้วว่าคุณพูดถึงอะไร ... ของสิ่งนั้นมันอยู่ในตู้ด้านขวามือของคุณนั่นแหละ ตู้นั่นมีไว้เก็บวัตถุที่ยังไม่เสร็จสิ้นกระบวนการทดสอบ ... ผมมีกุญแจ”

            “ทีนี้ ผมจะแน่ใจได้ยังไงว่าเมื่อคุณได้มันไปแล้ว ผมจะปลอดภัย”

            “คุณไม่มีทางเลือก”

            เธอพูดถูก เขาไม่มีทางเลือกจริงๆ เพราะเขาได้เผยไต๋ออกไปแล้วว่าของสิ่งนั้นอยู่ที่ไหน รวมทั้งกุญแจไขเอามันออกมาด้วย มันไม่ต่างกันเลยระหว่างการที่เขาหยิบของสิ่งนั้นให้เธอโดยดี หรือจะปล่อยให้ตัวเองถูกฆ่าแล้วค่อยค้นเอากุญแจ

            เขาค่อยๆลุกขึ้นยืน ชูมือขึ้นเหนือหัวเป็นสัญญานว่าไม่มีอะไรอยุ่ในมือทั้งสอง มันเป็นสัญญานการยอมแพ้สากล จากนั้นจึงค่อยๆเดินไปที่ตู้ทางขวาของผู้บุกรุก และหยิบกุญแจขึ้นมาไข มือของเขาสั่นไม่หยุด แต่เขาก็โล่งใจที่สามารถเปิดตู้ได้โดยที่กุญแจไม่หล่นลงมาเสียก่อน

            เขาใช้มือขวาหยิบเจ้าของสิ่งนั้นขึ้นมา ในขณะที่มือซ้ายยังคงชูเหนือหัว จากนั้นค่อยๆส่งของสิ่งนั้นให้เธออย่างระมัดระวัง

            วัตถุประหลาด – ส่วนหนึ่งของโครงการโมบิอุส ได้อยู่ในมือของผู้บุกรุกแล้ว เขายังคงยกสองมือขึ้นเหนือหัวอย่างสิ้นหวัง    มาซารุ  ยูโกะ  พ่อไม่น่ากลับมาที่นี่เลย...

            ผู้บุกรุกพิจารณาของที่อยู่ในมือเพียงครู่เดียว แล้วพูดขึ้นว่า

            “ทีนี้ คุณมานั่งบนเก้าอี้ตัวนั้น” เธอสั่ง

            “มองตาฉัน และฟังสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ให้ดี...”

            ดวงตาสีดำขลับของเธอจ้องมองมาที่เขา เขาจ้องตอบมัน ความดำมืดในดวงตาของเธอราวกับหลุมดำที่จะดูดทุกสิ่งลงไป ไม่เว้นแม้แต่วิญญาณของเขา

            “คุณมาที่นี่ แต่ไม่ได้ขึ้นมาที่ชั้น 12 คุณคิดได้ว่าควรจะกลับบ้านไปอยุ่กับครอบครัว แล้วคุณจะขับรถกลับบ้าน พร้อมกับลืมเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้”

            เสียงของเธอช่างไพเราะยิ่งนัก เขาฟังแล้วคล้อยตาม “จริงสิ เราจะมาที่นี่ทำไม ช่างไอ้ผลการทดลองเฮงซวยนั่นเถอะ เราไม่เคยพลาดงานวันเกิดมาซารุนี่นา”

            “แล้วคุณจะทำตามนั้น เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณ”

            “สัญ ญาณ อะ ไร” เสียงของเขาเนิบนาบคล้ายตกอยู่ในภวังค์

            “Nyx”

            ทันใดนั้น ผลของคำสั่งก็ปรากฏ เขาลืมไปหมดสิ้นว่ามาทำอะไรที่นี่ รุ้เพียงอย่างเดียวว่าต้องกลับบ้านไปหายูโกะกับมาซารุ ครอบครัวของเขา

            ผู้บุกรุกมองดูนัยน์ตาของเขา เมื่อมั่นใจว่าชายผู้นี้ตกอยุ่ใต้มนต์สะกดอย่างสมบูรณ์แล้วจึงค่อยๆแฝงกายออกไปในความมืดไปที่ข้างหน้าต่าง แล้วโรยตัวหายไป ทิ้งให้เขาอยุ่เพียงลำพัง

            ยามาดะเดินออกมาจากห้อง เขาได้ยินเสียงคนบ่นพึมพำ 

            “ขอให้พระผู้เป็นเจ้า ส่งลุกแกะน้อยที่หลงทางตัวนี้ ไปสู่ฝูงของมันด้วยเทอญ”

            พริบตาที่เขาหันกลับไป ก็เห็นเงาร่างชายผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าลิฟท์ ชายคนนั้นสวมชุดบาทหลงวสีดำสนิท น่าแปลก แถวนี้ไม่มีโบสถ์นี่นา

            เขารู้สึกร้อนวาบที่หน้าอก เมื่อเอามือไปกุมบริเวณที่เกิดความรู้สึกนั้นก็พบว่ารู้สึกเจ็บ เขาก้มลงไปมองที่พื้นและเห็นที่ที่เขายืนอยู่นองไปด้วยเลือก มือข้างนั้นเต็มไปด้วยของเหลวสีแดงฉาน

            ฉันถูกยิง ทันทีที่สมองของเขารับรู้ว่ามีลูกกระสุนตัดผ่านขั้วหัวใจไปได้สักครู่หนึ่งแล้ว เข้าก็ล้มลง

            “คุณคะ... ฉันรักคุณนะ” เสียงของยูโกะยังคงดังก้องอยุ่ในหัวของเขา

            “ผมก็รักคุณ... ยูโกะ” ดวงตาล้นเอ่อไปด้วยน้ำตา นานเท่าไหร่ไม่รู้ มือของบาทหลวงผู้นั้นก็ยื่นมาปิดเปลือกตาให้เขา

            “อาเมน”